محتاج است ، اگر انسان بخواهد روحش را تقويت كند ، بايد هميشه به ياد خدا باشد ، در خانه ، در محل كار ، در راه رفتن ، در نشستن و حتى در حالت خوابيدن ، در تمام حالات انسان بايد خدا را ياد كند ، غفلت انسان را نابود مىكند ، انسان غافل به هيچ جايى نمىرسد ؛ اگر انسان بتواند غفلت را از خود دور كند كارش درست مىشود ، دور كردن غفلت براى انسان ممكن است ؛ منتهى زحمت مىخواهد ، تلاش و كوشش مىخواهد تا خود را به ياد خدا عادت بدهد ، ياد خدا عبادت است ، عبادت تنها اين نيست كه انسان نماز بخواند ، همين‌كه ياد خدا در انسان باشد ، كافى است ، گاهى انسان از خدا چيزى را بخواهد ، از او طلب استغفار كند ، شكر نعمت‌هايش را به جا آورد ، همه عبادت است ، عبادت تنها به واجبات خلاصه نمىشود ، واجبات را بايد انسان انجام دهد ؛ ولى همين‌كه انسان از ياد خدا غافل نباشد ، زبانش به ياد او باشد ، قلبش به ياد او باشد ، از خدا چيزى بخواهد ، مثل طفل شير خواره نسبت به خدا ناز كند ، به هر نحوى كه بتواند ارتباط خود را با او حفظ كند ، عبادت است ، ياد خدا گاهى به زبان است و گاهى به دل ؛ ولى ياد قلبى بهتر از ياد لسانى است ، با ياد قلبى انسان حضور قلب پيدا مىكند ، وقتى حضور قلب پيدا كرد ، آرامش روحى خود به خود براى او به وجود مىآيد ، وقتى آرامش روحى پيدا كرد ، هدايت بالاتر خدا نيز به‌سراغش خواهد رسيد . لشكرهاى خدا بعد مىفرمايد : « وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » يك احتمال اين است كه جنود ، نام يكى از لشكرهاى خداوند باشد ، لشكرهاى خداوند جل جلاله هم در زمين و هم در آسمان‌ها زياد است ؛ ولى ممكن است يكى از لشكرهاى خدا " جنود " باشد ! يك